The crazy one

Ready? Un, dos, tres!’ Het zout prikkelde zijn tong en het vocht brandde zich een weg door zijn slokdarm, afgeblust door het verfrissende zuurtje van de limoen. Max knipperde met zijn ogen om de contouren van de ruimte scherp te stellen. Hij bevond zich in een loungebar met paarse verlichting en witte zitzakken. De dansvloer was maar halfvol, hoewel de muziek lang niet slecht was. Nog één shotje, misschien zou hij dan een dansje wagen.

De meisjes in het gezelschap zagen er aantrekkelijk uit, allen klein van stuk en wankelend op dunne stilettohakken. Ana, die hem uitgenodigd had, klampte zich vast aan zijn shirt en gaf hem een tetterende opsomming van alle hippe plekken in de stad. Max luisterde met een half oor. Vanuit zijn ooghoek hield hij Ana’s vriendin in de gaten, Teresa. Het meisje was hem al opgevallen op het huisfeest. In haar felrode jurk was ze moeilijk te missen, maar vooral haar uitbundige kussen ter introductie hadden indruk gemaakt. En haar bizarre gewoonte om tortillachips te dippen in Nutella.

… a really nice coffee bar, and you should really try their Coconut Latte! I know, it sounds like a strange combination…’ ‘WOOHOO, mi favorita!’ Teresa klapte enthousiast in haar handen en begon wild aan de arm van haar vriendin te trekken. Die wierp haar een geërgerde blik toe, maar dat leek het meisje niet te deren. Lachend schopte ze haar hakken uit – ‘Watch these, will you?’ – en spurtte blootvloets richting de dansvloer. ‘Oh my God, she is sooo drunk!’ lachte Jan, een Zweed die onaangedaan leek door de liters alcohol. ‘No way man, that’s just Teresa’s regular behavior!’ giechelde Ana. ‘Yes, she’s the crazy one!’ knikten de andere meisjes instemmend.

Max liet zijn blik regelmatig afdwalen richting de dansvloer, waar Teresa als een malle tekeer ging. De robot, de moonwalk, de grape vine… Alle klassieke discomoves passeerden de revue. Een groepje Britse toeristen draaide om haar heen, hun gezichten rood als bavianenbillen. Losers, dacht hij, en draaide zich om richting de toiletten. Nog één biertje, besliste hij terwijl hij zich van het overtollige vocht ontdeed, dan stap ik op Teresa af. Hij ritste hij zijn gulp dicht, spoelde zijn handen af en nam gedachteloos een paar Boomerangkaarten uit het rekje in de gang. Zijn nieuwe kamer kon nog wat decoratie gebruiken.

Terwijl hij wachtte op zijn bestelling, speurde hij de dansvloer af naar het felle rood. Plots voelde hij een schot in zijn borstkas: daar was het rode jurkje, stevig aangedrukt tegen het lange lijf van Jan. Max wendde abrupt zijn gezicht af. ‘Forget the beer, man, I changed my mind.’ zei hij tegen de barman. Die ene pint zou het verschil niet maken. Zelfvertrouwen was geen plant die ging bloeien als je hem regelmatig bewaterde. Eens een muurbloem, altijd een muurbloem, dacht hij verbitterd.

Op straat sloeg de hitte hem in zijn gezicht. Max graaide naar zijn sigaretten en ontdekte het stapeltje Boomerangkaarten. Dance like nobody’s watching, stond er op de bovenste.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s